“Ταιριάζουμε”, περίεργη λέξη που κάποτε δεν ξέρουμε τι σημαίνει. Έχει να κάνει με τις συνθήκες ή τις συνήθειες; Μόνο με τα όμορφα ή όταν τα άσχημα διορθώνονται μαζί; Είναι όταν συγχρονίζονται οι σκέψεις ή όταν το φεγγάρι φωτίζει τα σκοτάδια του μυαλού; Όταν γελάμε με τα ίδια αστεία;
Είναι η σημασία που κρύβει, το καταφύγιο των συναισθημάτων όταν νιώθεις αβεβαιότητα και ξέρεις ότι μαζί με τον άνθρωπο σου δημιουργείτε μια αόρατη ασπίδα που δεν βλέπουν οι άλλοι. Είναι η σύνθεση σας που δίνει νόημα στα πάντα.
Τα προβλήματα που αρέσουν και στους δύο να δημιουργούνται, γιατί σας φέρνει συνεχώς σε μια δική σας ένταση, στην ίδια ένταση που γέμισε πάθος την αρχή της πολύ δικής σας ιστορίας.
Ό,τι κι αν λέει ο κόσμος, εσείς ξέρετε καλύτερα το πώς συγχρονίζονται οι καλημέρες και οι καληνύχτες σας. Είναι περίεργο πώς δύο ψυχές μπορούν να κουμπώνουν τόσο τέλεια, να μοιράζονται μια σύνδεση που μοιάζει σχεδόν μεταφυσική. Όσες επιθέσεις κι αν δεχτεί αυτός ο δεσμός, τίποτα δεν αγγίζει την σπάνια οικειότητα. Όταν ανάμεσα σε πληγές, εκείνο το «μαζί» στην επικοινωνία που δεν χάνει τη μαγεία του. Που επιμένει να ακούγεται πιο δυνατά από κάθε θόρυβο γύρω του.
Η πιο γλυκειά συνήθεια και το πιο ανεκπλήρωτο όνειρο που ποτέ δεν σταματάς να χορταίνεις. Όταν μέσα στο χάος, αναγνωρίζεις την ψυχή που είναι η διέξοδος σου, όσα χιλιόμετρα κι αν χρειαστεί να κάνεις για να την αγγίξεις με την καρδιά. Χωρίς να αφήνεται χώρος να προλάβει να ακουστεί ένα “μου λείπεις”, μα κι αν ακουστεί, γίνεται η πυξίδα της έλξης. Όσο ωραία κι αν είναι τα μάτια, τόσο πολύ ξέρουν που να κοιτάζουν.
Οι πιο «δικές σας» στιγμές θα ξεχωρίζουν πάντα, πάνω από όσες αγκαλιές προηγήθηκαν και πάνω από όσα βλέμματα θα συναντήσετε στο μέλλον. Ή μήπως είναι κάτι που γεννιέται όταν δύο άνθρωποι επιλέγουν να επιστρέφουν ο ένας στον άλλον χωρίς εξηγήσεις, ακόμη κι όταν θα ήταν πιο εύκολο να φύγουν;
Πολλές φορές ο χρόνος είναι λάθος, αλλά ο άνθρωπος είναι ο σωστός. Όταν βρίσκεις εκείνον τον άνθρωπο για τον οποίο καμία απόσταση δεν μοιάζει μεγάλη και κανένα ταξίδι με εμπόδια δεν φαίνεται κουραστικό να διανύσεις, γιατί ξέρεις πως στο τέλος του δρόμου δεν σε περιμένει απλώς μια αγκαλιά. Σε περιμένει το συναίσθημα ότι έφτασες σε κάτι που ήταν, είναι και θα είναι δικαιωματικά δικό σου.
Η πιο δυνατή αγάπη έρχεται στις πιο δύσκολες στιγμές όταν οι ατέλειες δεν κρύβονται, και επιλέγονται πάλι πάνω από κάθε ψεύτικη ευκολία. Οι διαφωνίες απλώς σας θυμίζουν τον λόγο που παλεύετε για το λυτρωτικό “μαζί”. Τελικά “ταιριάζουμε” σημαίνει να κουμπώνουν δύο ψυχές χωρίς καν να χρειάζεται να μοιάζουν. Σημαίνει ότι ο ένας γίνεται ο λόγος που ο κόσμος του άλλου μοιάζει λίγο πιο όμορφος. Και αυτό είναι από τα λίγα πράγματα που δεν χρειάζονται ποτέ εξήγηση. Γιατί το θέλετε. Γιατί δεν χρειάζεται να περιμένει κανείς και κανέναν που δεν είναι σίγουρος αν θέλει να έρθει. Γιατί όσοι σε θέλουν στη ζωή τους, φαίνεται από το πόσο προσπαθούν να σε βάλουν σε αυτή.
