Posted on

ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ

Το ξέρω ότι με αγαπάς κι αυτό που νιώθεις ανήκει σε μένα, διότι βρήκα σπάνια υλικά στο δρόμο σου κι έχτισα τον εαυτό μου ώστε να είσαι περήφανη που με κέρδισες. Με κρατάς μπροστά σε κόσμο όταν ντρέπομαι και μου ναρκώνεις τις ανασφάλειες όπως όταν ξυπνάς και δεν ξέρω τι θέλω να κάνω μαζί σου πρώτα.

Δεν ερωτεύτηκα την ομορφιά σου. Παθιάστηκα με τον τρόπο σου να προλαβαίνεις τις επιθυμίες και τα όνειρα μου χωρίς να χρειαστεί να σου μιλήσω γι’ αυτά ενώ οι επιλογές σου όταν ζητάω μια έκπληξη από σένα είναι μοναδικά συγκινητικές. Είμαι πάντα ευχαριστημένος μαζί σου σε όλα τα επίπεδα.

Η ζωή μου στα χέρια σου είναι χωρίς προβληματισμούς και η αγκαλιά μας η μόνη εξίσωση που ξέρω να λύνω. Έτσι συμπληρώνεται κάθε κενό με μαθηματική ακρίβεια, όπως γεμίζει και το δωμάτιο του μπάνιου με υδρατμούς κάθε φορά που ξεχνιόμαστε πίσω από την κουρτίνα και οι καθρέφτες αρχίζουν να στάζουν.

Είσαι η ηρωίδα μου. Σε ένα αληθινό παραμύθι το οποίο δεν έχει φαντασία, έχει χρόνο και τοποθεσία σαν τις αναλύσεις κειμένων που κάναμε στο σχολείο. Συμβαίνει στο σήμερα, στο άμεσο τώρα. Τ’ ακούς; Όχι; Αφού δε δίνεις προσοχή. Το τραγούδι της καρδιάς χρωματίζει την πλοκή στο ρυθμό που σχεδιάζει με τα χρώματα του ο ύπουλος διαβολάκος του έρωτα, ο πολυτάλαντος. Ζωγράφος, ποιητής, τα πάντα.

Αόρατος όμως σαν τη μαγεία. Σε παίρνει από τα χέρια χωρίς έννοιες και σε επιστρέφει με συναισθήματα έντονα στα οποία αδυνατείς να αντισταθείς, δεν μπορείς να σκεφτείς τον εαυτό σου ανώτερο των αντοχών σου. Μου αρέσει αυτό που νιώθεις για μένα, ενώ με κάνει και μένα να αισθάνομαι μια υποχρέωση να μη ζω εγωιστικά μονάχα για μένα, αλλά να υπολογίζω και σένα σε κάθε μου πράξη για να μην αφήνομαι στην επιπολαιότητα.

Σε βλέπω πιο σοβαρά κι από τον εαυτό μου. Μια φορά να σε δω ήταν αρκετή για να μην μπορώ πλέον να πάω αλλού εκτός από όπου με παίρνει το καράβι στη φουρτουνιασμένη θάλασσα του κορμιού σου. Σε αυτόν τον ωκεανό εμπειριών. Αγαπώ το σώμα σου γιατί πάνω του κάνω τα πιο όμορφα ταξίδια. Κάθε παλμός κι ένα κύμα που χτυπάει κόντρα στον αγώνα μου να μην απομακρυνθώ από το λιμάνι σου.

Δυνατά όπως με βρίσκει στο λαιμό το αεράκι της αναπνοής σου τη στιγμή που εκτονώνεις ενέργεια, εμπλουτισμένη από το νέκταρ μιας φλόγας που δε σβήνει ποτέ. Η αντανάκλαση από τον επίλογο ενός ερωτικού βασανισμού στο σώμα, θα εμφανίζεται πάντα ανάμεσα στα προκλητικά βλέμματα σαν κάτι το αδιευκρίνιστο.

Η πρώτη φορά που το στήθος σου απείλησε διστακτικά το δικό μου, αυτό το γαργάλισμα αισθήσεων και παραισθήσεων, οδήγησε σε μια ανατριχίλα που σαν λάβα κύλησε ανάμεσα στα κύτταρα και άπλωσε τη ναρκωτική ουσία της έλξης. Αυτής που σε αναγκάζει σε μια υποταγή από την εξάρτηση που προκαλεί η ανίκητη δύναμη της.

Όλα επιτρέπονται ανάμεσα σε δύο εκπροσώπους του έρωτα κι όταν οι πυρήνες μας συγκρούονται, η μόνη εξέλιξη είναι η φυσιολογική, η δημιουργία μιας νέας διάστασης στην οποία επιπλέουν όσα εννοούνται και δεν λέγονται. Θυμάμαι πόσο έκλαιγα όταν έψαχνα κάτι στην καθημερινότητα μου να έχει κάτι από σένα, κι αυτό ήταν ακόμη πιο ξεχωριστό όταν τότε δεν είχα γνωρίσει το είδωλο σου καν.

Το ακόμα πιο περίεργο είναι που φανταζόμουν αυτό που θα με γέμιζε ως κάτι μακρινό αλλά παράλληλο πολύ κοντά. Γίνεται. Σκέψου τον ορίζοντα. Είναι το σημείο όπου ο ουρανός φιλάει τη στεριά. Σκέψου δυο μπάλες παγωτού. Εκεί που αγγίζουν σχηματίζεται πάντα ένα χαμόγελο. Έγινα σκλάβος από τότε που τα χείλη σου έδωσαν λίγο από τη γεύση τους στα δικά μου. Ποτέ δεν θα είναι αρκετό αυτό κι όσο κι αν έχω, πάντα λίγο θα είναι.

Τα βλέπω μπροστά μου τώρα και κλείνω τα μάτια να νιώσω ότι με προκαλούν να τα διεκδικήσω πάλι. Μου είναι ανάγκη να σε έχω κοντά και το θεωρώ απαραίτητο για να κυλάνε όλα φυσιολογικά, για να γυρίζει η Γη, για να βγαίνει ο ήλιος. Φτιάχνω όνειρα όποτε δεν είμαστε μαζί για να κοιμάμαι μαζί σου όταν τα κορμιά μας δεν είναι ενωμένα.

Με κάνεις να θέλω να σε γνωρίσω ξανά, να σου μιλήσω για πρώτη φορά, εσύ να γελάσεις μετά από λίγο προσπαθώντας να καλύψεις τον αρχικό σου δισταγμό, να δεις τελικά την αληθινή μου πρόθεση, να δεχτείς την ιδέα της πιθανότητας να είμαστε μαζί και αφού σε ερωτευτώ από την αρχή, να μπούμε με φόρα στα πιο ευαίσθητα μονοπάτια της καρδιάς.

Δε ντρέπομαι ούτε κρύβομαι όταν με τα πιο απλά κι αληθινά λόγια σου λέω ότι σε αγαπώ, και κάθε φορά ρωτάς να μάθεις τους λόγους κάνοντας την ανήξερη για πλάκα ενώ μέσα σου η ψυχούλα σου γελάει κοροϊδευτικά όταν αρχίζω να εξηγώ και να δίνω ρεσιτάλ εξομολόγησης.

Σου αρέσει να με βλέπεις να δυσκολεύομαι και το βρίσκεις αστείο, πονηρή. Και το δείχνεις ακόμη περισσότερο όταν θυμώνω, ή μάλλον όταν κάνω πως θυμώνω κάνοντας κι εγώ ότι δεν ήξερα από την αρχή που θα οδηγούσε όλο αυτό. Αλλά όταν θυμάμαι πως με αγαπάς, απλά πετάω και τα πόδια μου φαίνονται ξένα ενώ τα φτερά μοιάζουν πιο βολικά. Αυτά τα κέρδισε η καρδιά που φτερουγίζει.

[img]

Posted on

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΙΑΣ ΑΙΧΜΗΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μαγευτική η δυνατότητα να σε φαντάζομαι κοντά μου όταν βρίσκεσαι κάπου μακριά. Στα χιλιόμετρα αυτά, μπαίνει σφήνα το αίσθημα που ξύπνησε όταν το βλέμμα σκόνταψε πάνω σου. Από το αλλού που με έχεις στείλει προσπαθώ να σου στείλω μικρά ντροπαλά λογάκια που θα προσπαθήσουν να σε πείσουν να χαρίσεις κάποιες από τις στιγμές σου μαζί μου. Έξω στο σκοτάδι, οι ψίθυροι μου κολυμπούν για να σε φτάσουν, παλεύοντας και νικώντας κάθε τι που θα μας ζήλευε και θα προσπαθούσε να μας εμποδίσει να ζήσουμε αυτό το κάτι. Δεν μας ξεγελά, διότι γνωρίζουμε κι οι δυο πως ούτε το φεγγάρι, ούτε τα αστέρια μπορούν να γίνουν βάρος στο ανάλαφρο όνειρο μας.

Είσαι μέσα στο μυαλό μου, ο άνθρωπος μου είσαι εσύ. Τα παλιά με τα καινούρια δεν σχετίζονται καθόλου. Το πριν ήταν. Το αύριο όμως έρχεται να καλύψει ανεκπλήρωτα όνειρα, άπιαστες ελπίδες, μοναχικά βράδια της ψυχής. Λύτρωση το μαρτύριο της ζωής που προσκυνά στα φλογερά φιλιά της συνύπαρξης μας, όταν αυτά λαμπαδιάζουν και συναρμολογούν το πορτρέτο μιας αιχμηρής αγάπης που καρφώνει την καρδιά με βέλη του αόρατου Έρωτος.

Continue reading ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΙΑΣ ΑΙΧΜΗΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Posted on

ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ

Λυπάμαι που αφήνω να δεις τι αισθάνομαι για σένα ενώ ξέρω πως δεν σε νοιάζει. Το δείχνεις εξάλλου ακόμη. Τέτοιες στιγμές όμως για μένα είναι η πιο σωστή απόφαση, και θα το κάνω ξανά παρά τις απογοητεύσεις που έχω φάει από σένα με το κουτάλι έως τώρα. Δεν θεώρησα ποτέ ως λάθος αυτό που βγαίνει από μέσα μου. Αν ήταν λάθος, δεν θα ήταν κάτι αυθόρμητο. Το συναίσθημα είναι κάτι χειρότερο από μοίρα, διότι το πεπρωμένο έχει κι ένα αποτέλεσμα με το οποίο τελειώνει, ενώ το συναίσθημα είναι επιβάτης σε μια αβέβαιη διαδρομή χωρίς σταματημό, σαν αυτή που ακολουθώ από τότε που σε γνώρισαν τα μάτια μου για πρώτη φορά.

Ας είναι έστω μέσω μιας εντύπωσης, μιας φωτογραφίας ή κάποιων λέξεων. Με οποιονδήποτε τρόπο επιτρέπεται, θα το προσπαθώ να σου δώσω σημάδι. Και κάθε φορά θα ψάχνω δικαιολογία να δανειστώ δευτερόλεπτα από τη ζωή σου για να νιώσω κομμάτι της ύπαρξής σου. Όχι της βιολογικής αλλά της συναισθηματικής, αυτής για την οποία θα λες ότι αξίζει που υπάρχεις. Σου φαίνεται παράλογο αυτό για την ώρα, μα είμαι βέβαιος πως θα τα πούμε κάποια ώρα λίγο διαφορετικά και ίσως τότε αλλάξουν πολλά δεδομένα. Ένα από αυτά είναι η σκέψη που κάνεις τώρα ότι “ούτε μια πιθανότητα” δεν υπάρχει. Τίποτα δεν είναι πιο πιθανό από το απίθανο. Να το θυμάσαι αυτό γιατί με πεισμώνει.

Continue reading ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ

Posted on

ΔΥΟ

Η αγάπη απλώνεται παντού και πάντα. Βγαίνει από την ψυχή και ταξιδεύει μέσα στο κάθε άτομο. Απλώνεται πάνω απ’ όλα τα κύτταρα σαν μανδύας ενός μικρού μάγου που μεταμορφώνει τα μικρόβια του μίσους σε φλόγες ενός μεγάλου πόθου. Πετάει μέσα στην ατμόσφαιρα και προχωράει από πόλη σε πόλη, γυρίζοντας έτσι όλο τον κόσμο. Περνάει μέσα από τοίχους και αφήνει πάνω τους ένα σύμβολο καρδιάς, σαν γκράφιτι βαθιά γραμμένο για να θυμίζει στους περαστικούς την ύπαρξη μιας αγάπης που γεννήθηκε και δίνει αγώνα να μην πεθάνει. Η καρδιά εκείνη μπορεί να μην ακούγεται αλλά κτυπάει. Και όταν κτυπάει φωνάζει δυο ονόματα. Αυτά για τα οποία γράφτηκε.

Δύο άνθρωποι που έγιναν ένα. Δυο ψυχές. Δύο μαζί σε όλα.

Continue reading ΔΥΟ

Posted on

ΑΝ Σ’ ΕΡΩΤΕΥΟΜΟΥΝ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ

Με ξέρεις και σε ξέρω με όλα τα καλά και τα κακά μας, όμως τίποτα δεν μας ενώνει από αυτά διότι δεν έχουμε αφήσει αυτή την πιθανότητα να ονειρευτεί το πιθανό. Αν το είχαμε σκεφτεί από την αρχή θα μπορούσαμε τώρα να μη μιλάμε, αλλά να κάνουμε. Να κάνουμε όσα δεν πρέπει να λέγονται αλλά να εννοούνται. Κι αν δεν εννοούνται να γίνουν με κάθε αληθινό νόημα.

Στο υποθετικό αυτό σενάριο όμως, η μόνη αλήθεια που μας αγγίζει είναι η διαφορά στις επιθυμίες που έχει ο καθένας. Εσύ θέλεις να ζήσεις, εγώ θέλω να νιώσω. Ζητάς την ξεγνοιασιά της καθημερινότητας. Εμένα μου λείπει ο θόρυβος στην καρδιά που κάνουν τα φτερουγίσματα.

Continue reading ΑΝ Σ’ ΕΡΩΤΕΥΟΜΟΥΝ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΛΑΘΟΣ

Posted on

ΕΝΑ… LOVE PROJECT

Το “THE LOVE PROJECT” είναι μια συλλογή με αποσπάσματα που προέρχονται από καινούρια αλλά και από προηγούμενα άρθρα, βιβλία ή σκέψεις. Μια συλλογή που ανανεώνεται και εμπλουτίζεται, προσφέροντας λόγια όταν αυτά δεν μπορούν να ειπωθούν και δίνοντας εικόνες υπηρετώντας τα συναισθήματα όταν αυτά δεν μπορούν να εκφραστούν… Continue reading ΕΝΑ… LOVE PROJECT

Posted on

ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΕΜΑΣ;

Έχουμε κουραστεί και οι δυο να περιμένουμε να αλλάξει αυτό που μας παρασύρει και δεν τολμούμε να σταθούμε εμπόδιο στην ορμή του. Το κάνει καλά έτσι κι αλλιώς από μόνη της η πραγματικότητα χωρίς να ξέρουμε στην τελική εάν θέλουμε να πάρουμε κάποια απόφαση ή αν θα μείνουμε να αποφασίζει για εμάς αυτό το συννεφάκι που μας καλύπτει. Continue reading ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΜΕ ΕΜΑΣ;

Posted on

ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Τα συναισθήματα δημιουργούνται και επιβιώνουν χωρίς την ανθρώπινη επιλογή, τουλάχιστον όσο αφορά εκείνα τα μικρά και αυθόρμητα σημάδια του έρωτα. Όταν δηλαδή αλλάζουν τα δεδομένα της ζωής και στη θέση των παλιών εμφανίζονται νέοι χάρτες προς εξερεύνηση, με κάθε βήμα να ελκύει και μια νέα περιπέτεια. Continue reading ΟΤΑΝ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΟ ΞΕΡΕΙΣ

Posted on

ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΟΣΟ ΘΕΛΩ

Αφού τα πάντα έγιναν μέσα σε λίγες μόνο στιγμές, τις οποίες δεν πρόλαβα να μετρήσω, τότε νομίζω έχω το δικαίωμα τώρα να αποφασίζω γι’ αυτά που ελέγχω. Ή μάλλον γι’ αυτά που νομίζω πως έχω τον έλεγχο τους, αφού έχει αποδειχτεί πως στα σημαντικά ζητήματα της καρδιάς μου, δεν μπορώ να έχω το λόγο. Κάνει κουμάντο μόνη της και δεν μου δίνει την ευκαιρία της επιλογής. Δεν με ρωτάει καν για την άποψη μου. Προχωράει μόνη της και φέρνει τα πάντα ως τετελεσμένα. Continue reading ΘΑ ΜΕΙΝΕΙΣ ΟΣΟ ΘΕΛΩ

Posted on

ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ ΑΛΛΙΩΣ

Φουντώνει ο έρωτας μαζί με τη θερμοκρασία του καιρού και ψάχνει λύσεις στα καλοκαιρινά κύματα για να διώξει το άγχος, τις ανησυχίες, την αγωνία του Χειμώνα. Αυτό που η Άνοιξη δημιούργησε, έρχεται ο Ιούνιος, ο Ιούνιος και ο Αύγουστος να το μεγαλώσει για να αντέξει ύστερα τη συνέχεια του Φθινοπώρου. Continue reading ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΕΡΩΤΕΥΕΣΑΙ ΑΛΛΙΩΣ