Φορούσες ένα λευκό φόρεμα, και καθώς ο ήλιος έδυε, οι χρυσές αντανακλάσεις του στο νερό της θάλασσας έμοιαζαν να το αγκαλιάζουν. Τα σγουρά σου μαλλιά να παίζουν με το αεράκι της στιγμής όσο το βλέμμα μου στεκόταν σε εκείνη την ελιά δίπλα στα χείλη. Μια εικόνα τόσο γεμάτη, που θα πίστευε κανείς πως δεν χρειαζόντουσαν πολλά λόγια. Κι όμως, σε πλήρη αντίθεση με τη γαλήνη του τοπίου, εμείς είπαμε τόσα πολλά, που ο χρόνος κυλούσε τόσο ασταμάτητα και γρήγορα, που έμοιαζε να κράτησε μόλις μια ανάσα.
ΑΕΡΙΝΗ ΑΝΤΑΝΑΚΛΑΣΗ
