Όταν επιτέλους εμφανίζεται εκείνο το σημείο που είχε γίνει στόχος για καιρό, εκεί που η άμμος συναντά τον ορίζοντα από μακριά. Κάποιες φορές η διαδρομή μοιάζει να σε δοκιμάζει, σαν να προσπαθεί να σε πείσει να κάνεις πίσω. Αυτή η ήρεμη επιμονή να ακολουθείς τον χάρτη, δεμένη με τα γέλια και τη γλυκιά λαχτάρα να μοιράζεσαι τη στιγμή που αποκαλύπτεται τι κρύβει η κάθε επόμενη στροφή, είναι που υφαίνει τα πιο αληθινά ταξίδια. Όχι μόνο από εγωισμό, αλλά γιατί η καρδιά ξέρει καλά πως αν δεν φτάσεις μέχρι το τέλος, θα σου λείπει πάντα η μαγεία μιας στιγμής που δεν τόλμησες να ζήσεις.
Η ανταμοιβή έρχεται αβίαστα, εκεί που το περιμένεις λιγότερο. Ανακαλύπτεις έναν ακόμη κρυφό θησαυρό της φύσης, το “κεφάλι του βατράχου” όπως τον αποκαλούν. Ένας βράχος που ξεπροβάλλει από τα βαθυγάλαζα νερά, με το χαρακτηριστικό σχήμα που του χάρισε το όνομα του, έτσι όπως τα κύματα τον έχουν σμιλεύσει.
Μια εικόνα τόσο απόλυτη, που σου θυμίζει απλώς πως τα πιο όμορφα μέρη σε περιμένουν πάντα στο τέλος ενός δρόμου που αρνήθηκες να εγκαταλείψεις και πως άξιζε να διανύσεις κάθε χιλιόμετρο για να βρεθείς ακριβώς εκεί.
