Τις τελευταίες μέρες συζητιέται έντονα αν ο Ρέμος «έπρεπε» να ακυρώσει την επετειακή του συναυλία λόγω του Μαζωνάκη. Για μένα όχι. Το να ακυρώσει ένας καλλιτέχνης είναι δικαίωμά του εφόσον το νιώθει (και μπορεί), όχι όμως υποχρέωση που επιβάλλεται. Το δικό μου “όχι” πάει για αυτή την επιβολή ηθικής, τον μηδενισμό χαρακτήρα, και το να ταμπελώνουμε τους διαφωνούντες με εμάς.
Το έχουμε εύκολο να θεωρούμε υποδεέστερη τη δουλειά των καλλιτεχνών επειδή προσφέρουν διασκέδαση την οποία θεωρούμε δεδομένο να την έχουμε στη ζωή μας. Αλλά είναι η δουλειά τους μέσω της οποίας ζουν οι ίδιοι και πάρα πολλοί άλλοι. Όχι, το χρήμα δεν είναι πάνω από τον άνθρωπο. Όμως σε μια εκδήλωση που στήνεται εδώ και ένα χρόνο, έχουν επενδυθεί πολλά χρήματα, άνθρωποι ταξίδεψαν από εξωτερικό, πλήρωσαν διαμονή, τοπικές επιχειρήσεις θα βοηθηθούν όπως συμβαίνει με κάθε εκδήλωση που φέρνει κόσμο.
Η συναυλία του Ρέμου ήταν δωρεάν για το κοινό. Οι χορηγοί, είτε γινόταν είτε όχι, έδωσαν τα λεφτά τους και δεν είχαν να πάρουν πίσω κέρδος από οπουδήποτε. Οπότε έμενε απλά η διασκέδαση του κόσμου με τον ίδιο τρόπο που έκαναν δωρεάν επετειακές συναυλίες κι άλλοι στο παρελθόν. Σέβομαι και νιώθω τον κάθε καλλιτέχνη που θέλει να κάνει κάτι για την πόλη του και όση συγκίνηση μπορεί να του δημιουργεί μια τέτοια σύνδεση. Κάθε άνθρωπος αξίζει να νιώσει την υπερηφάνεια για ότι έχει καταφέρει στη ζωή του! Και ένας γονιός κάθε καλλιτέχνη που μπορεί να περιμένει να τον καμαρώσει από μια γωνιά, όπως κι αν τον έχει μεγαλώσει.
Είναι λάθος να απαιτούμε να ακυρώνουν τη δουλειά τους, ή να καταδικάζονται όταν δεν το κάνουν.
Είναι υποκρισία να χειροκροτούμε όσους καλλιτέχνες αυτές τις μέρες αφιέρωσαν ένα τραγούδι στον Μαζωνάκη χωρίς να ακυρώσουν ολόκληρες εκδηλώσεις ενώ για τον κάθε Ρέμο να “του την πέφτουμε”. Είναι άδικο. Κι αν θέλει κάποιος να συγκρίνει, πιο εύκολα ακυρώνεται μια βραδιά σε ένα θέατρο με ένα κουμπί, από το μια εκδήλωση που θέλει χιλιάδες κουμπάκια. Κι αν σε οποιοδήποτε σενάριο, για οποιοδήποτε λόγο, ένας οποιοσδήποτε καλλιτέχνης δεν θέλει να τιμήσει τον οποιονδήποτε άλλον, θα του απαγορευτεί κι αυτό; Δικαίωμα του δεν είναι ή κι εδώ πρέπει να επιβληθεί η οποιαδήποτε τιμή;
Προσωπικά πήγα σε άλλη συναυλία αυτές τις μέρες: γέλασα, τραγούδησα, χόρεψα και συγκινήθηκα όταν έγινε αναφορά στον Μαζωνάκη. Η παρουσία μου δεν ακύρωσε τα συναισθήματα και τις σκέψεις μου. Για να μπορούσα σήμερα να ζητώ την ακύρωση του Ρέμου (αν το ήθελα), δεν θα έπρεπε καν να πάω σε εκείνη τη συναυλία ώστε να είμαι αξιόπιστος και σταθερός με τα πιστεύω μου ως άτομο κι ας “έχανα” τα λεφτά του εισιτηρίου. Ο διπλανός μου μπορεί να μην μπορούσε να τα χάσει όμως. Οπότε δεν θα μπορούσε κανείς να κρίνει την κίνηση και την απόφαση του καθενός.
Και μιλάμε για εκδήλωση από την οποία ήθελε και ο Ρέμος να τιμήσει συνεργάτες ετών. Αν για κάθε τραγουδιστή που πέθαινε έπρεπε να ακυρώνονται εκδηλώσεις “με το ζόρι”, τότε όταν πεθάνω εγώ θα έχω την προσδοκία είτε η εταιρεία όπου εργάζομαι είτε άλλοι συνάδελφοί του κλάδου μου αλλού να σταματήσουν να εργάζονται ως ένδειξη πένθους. Αλλά κάποιος θα πει ότι “δεν είναι το ίδιο”. Για αυτό στην αρχή μίλησα ότι θεωρούμε τον πολιτισμό ως κάτι που εύκολα νομίζει ότι τον διαχειρίζεται ο καθένας, γιατί νιώθουμε όλοι ότι “μας ανήκει”. Και μάλλον εκεί είναι τελικά η απάντηση: ότι δεν ανήκει σε κανέναν για να του βάζει ταμπέλες, όρια και κανόνες!
Το να συμπαθείς έναν καλλιτέχνη ή όχι, αν σου αρέσει η δουλειά του ή όχι, και αν συμφωνείς μαζί του ή όχι, δεν παίζει κανένα ρόλο εφόσον ο μόνος στόχος σου είναι να βρεις αφορμές να υποστηρίξεις τα δικά σου πιστεύω με μια απλοϊκή προσέγγιση. Βλέποντας πέρα από τον μικρόκοσμο μας, είναι που ανοίγει τους ορίζοντες και τα φτερά του μυαλού. Και για την ιστορία, τον Ρέμο ούτε τον συμπαθώ, ούτε τον αντιπαθώ.
Ο κάθε Μαζωνάκης μνημονεύεται καλύτερα όταν ακούγονται τα τραγούδια του σε κάθε ευκαιρία, όχι όταν σιωπούν όλα τα άλλα!
