Η μνήμη είναι ο μόνος τρόπος να κρατήσεις ζωντανό κάτι που η πραγματικότητα επέλεξε να αφήσει πίσω. Ξεκινήσαμε ως δύο ξένοι ανάμεσα σε εκατομμύρια που δεν ήξεραν τίποτα ο ένας για τον άλλον. Χωρίς χάρτη, δύο ξένοι που προσπάθησαν να ζήσουν μαζί, να ενώσουμε τους κόσμους μας, να χτίσουμε μια κοινή γλώσσα πάνω στις διαφορές μας, να γίνουμε το «μαζί» που θα νικούσε τη μοναξιά. Και για λίγο, το καταφέραμε.
Και τώρα, ο χρόνος μας επιστρέφει στην αφετηρία. Δύο ξένοι ξανά. Σαν πέταλα αμυγδαλιάς που έπεσαν, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι κάποτε άνθισαν. Όμως, υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά ανάμεσα στο «τότε» και το «τώρα». Τότε, το βλέμμα μας ήταν κενό περιεχομένου. Τώρα, αν οι δρόμοι μας διασταυρωθούν, στα μάτια μας θα καθρεφτίζονται χιλιάδες εικόνες: ψίθυροι τη νύχτα, κοινά σχέδια που έμειναν μισά, γέλια που αντήχησαν σε δωμάτια.
Είμαστε «ξένοι με αναμνήσεις». Γνώριμοι ξένοι. Όχι επειδή δεν αγαπηθήκαμε, αλλά επειδή δεν καταφέραμε να μείνουμε. Κουβαλάμε ο ένας τον άλλον μέσα μας κι αυτό φαίνεται σε κάθε υπενθύμιση της κοινής μας πορείας.
Αναζητούμε τη δική μας χημεία σε όσους δοκιμάζουν να αντικαταστήσουν το παρελθόν μας. Αλλά ήταν τόσο μοναδική που μάταια νομίζουμε ότι μπορεί να επαναληφθεί τόσο εύκολα, τόσο πολύ. Κάθε κήπος έχει διάφορες αμυγδαλιές μα καμία δεν είναι ίδια με την άλλη.
Κανείς δεν είναι πραγματικά ξένος όταν έχεις δει την ψυχή του, ενώ γνωρίζεις μέχρι και τον ήχο της ανάσας του στον ύπνο. Το να θυμάσαι, είναι το πιο κοντινό στο αθάνατο που μπορεί να υπάρχει. Και αυτό μας κρατάει παντοτινά συμμάχους.
