Πού μένει κολλημένη η αγάπη; Πώς την εξηγείς αν δεν μπορείς να την περιγράψεις; Και πού τη βρίσκεις όταν δεν έχει συγκεκριμένο χώρο να κατοικεί;
Μήπως εμφανίζεται εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει λίγος για να τον περάσουν δύο άνθρωποι μαζί; Στην κάθε εμπειρία, οι αναμνήσεις γεννιούνται για να αφήσουν το αποτύπωμα τους με τρόπο που μόνο οι δυο ξέρουν να αναγνωρίζουν σε κάθε σημάδι του μέλλοντος. Συναντάς τους ανθρώπους της ζωής σου εκεί όπου νιώθετε μαζί την αγάπη, εκεί που κάτι σας έκανε να μοιραστείτε κοινά συναισθήματα. Σε μια εκδρομή που θυμίζει κάτι, σε μια γεύση, στα βήματα που κάνεις καθημερινά πίσω από τα όνειρα που φτιάξατε μαζί.
Στο μήνυμα που θα λάβεις μια ξαφνική στιγμή, εκείνη την στιγμή που το έχεις ανάγκη και νιώθεις κρεμασμένος στις συνθήκες όπου βρίσκεσαι. Το “καλή επιτυχία” πριν περάσεις την πόρτα του γιατρού. Στο λάθος που διορθώνεται με ένα χαμόγελο και στη θέληση του άλλου να αγκαλιάσει την προσπάθεια.
Έχει αυτό το περίεργο η αγάπη, να πολλαπλασιάζεται όταν μοιράζεται. Πες το “σ’ αγαπώ” σήμερα. Όχι από φόβο για το τι θα φέρει το αύριο, αλλά γιατί το σήμερα είναι ο μόνος χώρος που μας ανήκει πραγματικά. Η απόσταση ανάμεσα σε ένα τηλέφωνο που χτυπάει και σε μια σιωπή, είναι μόλις μια στιγμή.
Μια πρόσφατη αφορμή ήρθε να “δέσει” με αυτό το βίντεο πιο πάνω που πέτυχα τυχαία, οδηγώντας με πίσω σε ένα παλαιότερο μου κείμενο. Ένιωσα να το ντύνει ανατριχιαστικά ζωντανεύοντας το και μαζί να περιγράφουν την τραγωδία της σιωπής. Μου θύμισε λέξη προς λέξη όσα έγραψα για εκείνα τα “τελευταία μηνύματα” που μένουν πίσω και για όλες τις χαμένες ευκαιρίες που μετατρέπονται σε ένα απότομο “ποτέ”, δείχνοντας την αξία του να σπας τη σιωπή και να θυμίζεις στον άλλον ότι… είσαι εδώ.
Η σιωπή μπορεί να γίνει η πιο σκληρή είδηση. Μην περιμένεις λοιπόν, το αύριο για όσα νιώθεις. Ο χρόνος δεν περιμένει. Η παρουσία σου είναι το πιο ακριβό δώρο που μπορείς να χαρίσεις. Μην αναβάλλεις τη ζεστασιά που μπορείς να δώσεις σήμερα. Το αύριο είναι μια υπόσχεση, αλλά το σήμερα είναι η ίδια η ζωή.
Το παλαιότερο μου κείμενο που επανέρχεται με αυτή την αφορμή:
✍🏻 Ένα τυχαίο βήμα, μια κακή συγκυρία, και ξαφνικά όλα σταματούν. Μια πτήση που δεν επιστρέφει, ένα κορμί παγιδευμένο στα συντρίμμια, μια ζωή που σβήνει χωρίς προειδοποίηση. Ένα όνομα σε μια λίστα θυμάτων κι ίσως ένα ρούχο που σου επιστρέφουν απ’ ό,τι έμεινε, να σου θυμίζει. Μια αναφορά στις ειδήσεις που δεν έπρεπε να αφορά εσένα. Ο άνθρωπος που κάποτε σε ήξερε καλύτερα από όλους είναι τώρα μια ανάμνηση που δεν μπορείς να αγγίξεις, μια αναφορά σε μια τραγική είδηση.
Την ώρα που εσύ κρατούσες αποστάσεις ενώ ήξερες πως έπρεπε να τρέξεις στον άνθρωπο σου, την ώρα που δεν ήθελες να μιλήσεις, κάποιος έφευγε για πάντα, κάποιος ταξίδεψε χωρίς επιστροφή.
“Τι θα μπορούσα να έχω πει αν ήξερα ότι δεν θα είχα άλλη ευκαιρία;”, σκέφτεσαι.
Αλλά μέσα σου φωνάζεις, “δεν ήθελα να φύγεις έτσι”, επαναλαμβάνεις. Ουρλιάζεις αλλά δεν σε ακούει.
Κι εσύ μένεις εκεί με την είδηση που σου κόβει την ανάσα, κι ένα τηλέφωνο που δεν θα χτυπήσει ξανά το ίδιο, να κοιτάς το ίδιο μήνυμα που του άφησες για τελευταία φορά. Δεν θα το ξαναπάρεις στα χέρια σου για να του πεις κάποια νέα σου που κρατούσες να του πεις ίσως κάποτε. Δεν έμεινε χρόνος να διορθώσεις όσα άφησες πίσω.
“Μήπως αν τον είχα αφήσει να μπει πάλι στην καρδιά μου, θα ήταν εδώ τώρα; Τί έκανα; Πώς κατάφερα να αφήσω έναν άνθρωπο που με αγαπούσε τόσο να φύγει έτσι άδικα;”
Ξαφνικά, όλα όσα πίστευες πως είχαν σημασία, διαλύθηκαν: ο θυμός, η περηφάνεια, η απογοήτευση. Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις πόσο εύκολα μπορεί να φύγει κάτι για πάντα. Με μια σιωπή που ουρλιάζει πιο δυνατά από οτιδήποτε έχεις νιώσει ποτέ.
Αυτό ήταν. Τέλος. Χωρίς αποχαιρετισμό, χωρίς τελευταία ευκαιρία, χωρίς να ξέρει ποτέ πόσο πολύ, ακόμα και μέσα στον θυμό σου, τον αγαπούσες. Ένα δευτερόλεπτο ήθελε. Και αυτό που σε πνίγει περισσότερο δεν είναι ο θάνατος του. Είναι ότι πέθανε πιστεύοντας πως τον είχες ξεχάσει κι ότι η καρδιά σου ανήκε αλλού…
