Posted on

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2018

Ακόμη μια χρονιά “πάει” ενώ μια άλλη έρχεται και μας περιμένει καρτερικά μαζί με όλα όσα κουβαλάει -άγνωστα για την ώρα-. Κατά το κινέζικο ημερολόγιο, το 2018 ήταν η χρονιά του σκύλου. Ίσως να ήταν ο χρονιά για όλες τις “σκύλες της λύσσας” εκεί έξω που κυκλοφορούν τριγύρω. Πέρασαν 365 ημέρες γεμάτες, όπως κάθε φορά, από γεγονότα μικρά ή μεγάλα, συναισθήματα και στιγμές. Πέρσι είχα ευχηθεί στην αλλαγή του χρόνου να μην είχαμε κανένα Despacito πάλι αλλά μάταια, αφού μας κατέκλυσε το Bella Ciao από τη σειρά La Casa de Papel η οποία ως θέμα ένδυσης του Λεμεσιανού Καρναβαλιού, φέτος απαγορεύτηκε για θέματα ασφάλειας επειδή κρύβει πρόσωπα με μάσκα (!!! αυτή ήταν η δικαιολογία). Δεν ξέρω εάν με αυτό, αυτόματα σταματάει και ο διαγωνισμός της “πελλόμασκας” που γίνεται κάθε χρόνο. Μιλάμε για ένα Δήμο που το Καλοκαίρι ανάβει 2 ώρες πριν τη δύση του ηλίου τα φώτα στα δημόσια πάρκα, και το Χειμώνα δύο ώρες μετά. Όλα ανάποδα. Καρναβάλι σημαίνει Στέλλα Γεωργιάδου και αδελφοί Κατσάμπα. Το επόμενο βήμα είναι να απαγορευτεί ο μαραθώνιος γιατί βλάπτει στα γόνατα. Δεν θα με παραξένευε. Πάντως μετά τη Λεμεσό, την Πάφο και τη Λάρνακα τώρα και η Λευκωσία θα διοργανώσει μαραθώνιο. Πάντα τελευταία. Οι διοργανωτές του μαραθωνίου έχουν την ίδια έκφραση με αυτή που έχουμε όλοι την επομένη των Χριστουγέννων που πρέπει να ξεστολίσεις. Όλοι το ξέρουμε αυτό το συναίσθημα. Εγώ αν ήμουν διοργανωτής του Μαραθωνίου, θα κανόνιζα να γίνει μετά το Πάσχα. Να δω πόσοι θα το έπαιζαν μάγκες…

Continue reading ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2018
Posted on

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2017

Κάθε χρονιά που περνά, μας έχει συνηθίσει να περνάει γρηγορότερα απ’ όσο περιμένουμε να περάσει όταν αυτή αρχίζει. Μα κι όταν αρχίζει αυτομάτως μας σπρώχνει στο να σκεφτούμε όσα έγιναν την περασμένη. Εξού και το 2017 που πέρασε, ήταν μια γεμάτη χρονιά από κάθε άποψη. Από απώλειες μέχρι και χαρές.

365 ολόκληρες ημέρες.
8760 ώρες.
525600 ασταμάτητα λεπτά.

Αρχικά, είχαμε αυτό που ξεκίνησε λίγους μήνες πριν την έναρξη του 2017. Ξεκίνησε επισήμως τα καθήκοντα του ο Ντόναλντ Τραμπ ως Πρόεδρος της Αμερικής. Είδαμε και ακούσαμε πολλά από αυτόν κι εξαιτίας αυτού μέσα σε ένα μόνο χρόνο, ενώ έχουμε κι άλλα χρόνια να μας “εντυπωσιάσει” αυτή η φιγούρα. Τελευταία (για την ώρα) του απόφαση, ήταν να αναγνωρίσει ως πρωτεύουσα του Ισραήλ την Ιερουσαλήμ. Ας διάλεγε την Βηθλεέμ τουλάχιστον, να είχαμε να λέμε τον Χριστό πρωτευουσιάνο. Όταν ορκίστηκε Πρόεδρος, υπήρξαν πολλές διαδηλώσεις απέναντι του με συνθήματα αντίθετα της παρουσίας του. Ο ίδιος απέναντι σε αυτά, τήρησε και συνεχίζει να τηρεί υπεύθυνη στάση: χέστηκε (όχι κυριολεκτικά)! Κάθε φορά που τον βλέπω όμως και κυρίως αυτό το μαλλί χρώματος κεραμιδοκανελοκοραλλοκόκκινου που θα έλεγε και η Μοιραράκη, σκέφτομαι πως αν κάποιος του έριχνε σιρόπι επάνω στο κεφάλι, θα έφτιαχνε ένα κανταΐφι. Είναι σαν το μαλλί της γριάς που τρώνε τα παιδιά (εμείς) αλλά όταν αυτό έχει χαλάσει εδώ και καιρό.

Continue reading ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2017

Posted on

ΓΡΑΦΟΤΥΠΑΚΙ, ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ

Εκεί όπως χάζευα πρόσφατα μέσα στο ίντερνετ (βλέπε: “διαδίκτυο” ελληνιστί), έπεσα σε άρθρα που σε έκαναν να αναπολείς περασμένες αγαπημένες δεκαετίες. Περιείχαν υλικό από συλλογές διαφόρων θεμάτων και που με ευκολία φέρνουν στο μυαλό αναμνήσεις και όσα μπορούν να ταυτιστούν με αυτές: τα άτομα, τα χρόνια τότε, τις γεύσεις και τις εικόνες.

Ένα από αυτά, είχε μέσα το «Γραφοτυπάκι». Το είχα ξεχάσει, όμως όταν είδα την εικόνα του, αμέσως θυμήθηκα πως είχα κι εγώ ένα από αυτά μικρός. Μια γραφομηχανή, από αυτές που χάθηκαν με τον καιρό όταν τα κομπιούτερς έγιναν το απόλυτο εργαλείο, σε παιδικούς χρωματισμούς, με ελληνικό αλφάβητο μόνο και την επιλογή μικρών ή κεφαλαίων γραμμάτων.

Continue reading ΓΡΑΦΟΤΥΠΑΚΙ, ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΦΙΛΑΡΑΚΙ
Posted on

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2016

Κατά το κινέζικο ημερολόγιο, ήταν η χρονιά του πιθήκου. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ήταν η χρονιά του προγόνου των ανθρώπων, εάν βασιστούμε στη θεωρία ότι προερχόμαστε από αυτούς κατά τον Δαρβίνο. Ήταν εξίσου μια πλούσια χρονιά όπως όσες άλλες πέρασαν και σίγουρα όσες επόμενες θα έρθουν. Στο κλείσιμο όμως της χρονιάς, είναι εκπληκτικό το πόσοι άνθρωποι αισθάνονται πως ήταν μια από τις χειρότερες χρονιές. Βγάζει αυτό το “κάτι” μάλλον η ταμπέλα του δίσεκτου έτους, όπως ήταν και το 2016. Continue reading ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2016

Posted on

#tbt ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

Λίγο μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ευρώπη βρίσκεται ίσως στην πιο δύσκολη περίοδο της σε οικονομικό, πολιτιστικό, πολιτικό αλλά και σε ό,τι άλλο επίπεδο σκεφτούμε. Σύμφωνα με το Wikipedia είναι το 1965 που ο Γάλλος Στρατηγός Charles de Gaulle, που την περίοδο εκείνη ήταν Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας μέχρι το 1969, εμπνεύστηκε τα “Παιχνίδια Χωρίς Σύνορα” ως μια προσπάθεια να έρθουν πιο κοντά oι νέοι των διαφόρων χωρών. Στην αρχή ξεκίνησαν με τη συμμετοχή μόνο τεσσάρων χωρών ενώ στη συνέχεια n παρέα μεγάλωσε. Η Ελλάδα συμμετείχε πρώτη φορά το 1993. Continue reading #tbt ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ

Posted on

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2014

Για ορισμένα πράγματα πρέπει να έχουμε υπομονή και να περιμένουμε μέχρι το τέλος. Εάν υπάρχει βιασύνη χάνονται καταστάσεις, σκέψεις ή συναισθήματα και στο τέλος μετανιώνουμε. Χωρίς να είχε τελειώσει ολόκληρη η χρονιά, δεν θα μπορούσα να κάνω αυτή την ανασκόπηση γιατί μέχρι και το τελευταίο δευτερόλεπτο θα μπορούσε να είχε συμβεί κάτι αξιοσημείωτο. Κάτι τέτοια απρόβλεπτα μας τα έχει συνηθίσει η καθημερινότητα εξάλλου. Continue reading ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2014

Posted on

#tbt WOOLWORTHS ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Υπάρχουν κάποιες συνήθειες αλλά και κάποιες εικόνες που ανήκουν πλέον οριστικά στο παρελθόν και στο χάρτη των αναμνήσεων. Ανάμεσα στις παιδικές ή νεότερες εμπειρίες, n ύπαρξη ορισμένων ανθρώπων και χώρων ήταν ο λόγος για να μπορούμε εμείς σήμερα να θυμόμαστε, να ταξιδεύουμε στο πρίν. Continue reading #tbt WOOLWORTHS ΜΙΑΣ ΑΛΛΗΣ ΕΠΟΧΗΣ

Posted on

ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΔΑΜΕ ΩΣ ΠΑΙΔΙΑ

Μιλάω για τους μεγάλους που ήταν παιδιά κατά τη δεκαετία του 1990. Κάθε περίοδος έχει τα δικά της παιδιά, και κάθε παιδί μεγαλώνει με τις προκλήσεις που υπάρχουν την εκάστοτε περίοδο. Τα σημερινά παιδιά για παράδειγμα, ξέρουν να μιλάνε για φόρο και μνημόνιο ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνουν τι ακριβώς είναι αυτά. Αυτοί οι άνθρωποι, έχουν επίσης γεννηθεί μέσα στην τρομοκρατία, την αβεβαιότητα, την κρίση και το φόβο. Τουλάχιστον, κάποιες προηγούμενες γενιές δεν είχαν να αντιμετωπίσουν αυτά τα φαινόμενα σε τόσο έντονο βαθμό.

Ο κινηματογράφος ήταν πάντοτε, είναι και θα είναι, μια επιλογή διαφυγής από την καθημερινότητα. Με τις κωμικές του ταινίες, τις εκπαιδευτικές, τις πολιτικές, είτε ακόμη και αυτές των κινουμένων σχεδίων. Με όποια κατηγορία κι αν πιαστούμε, το μάτι ξεφεύγει μέσα από τις εικόνες μιας ταινίας και το μυαλό χάνεται ανάμεσα στο μυστήριο, το φόβο, τη μαγεία, το γέλιο ή την αγωνία που τονίζεται πίσω από τους ήχους που συνοδεύουν το σενάριο.

Continue reading ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΟΤΙ ΕΙΔΑΜΕ ΩΣ ΠΑΙΔΙΑ

Posted on

Η ΦΥΛΑΚΗ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ «ΣΧΟΛΕΙΟ»

Στα σαρανταπέντε λεπτά, ακούς ένα ήχο που μοιάζει με το πρωινό κουδούνισμα στο ξυπνητήρι που απεχθάνεσαι. Τουλάχιστον επτά φορές γίνεται αυτό, χώρια τα διαλείμματα ή άλλες απρόοπτες εκδηλώσεις. Μεγάλοι διάδρομοι, από τη μια πλευρά του κτιρίου μέχρι την άλλη σε μέγεθος ποδοσφαιρικού γηπέδου ενώ και το ταβάνι σε κοιτάζει επίσης από πολύ ψηλά, λίγο πιο κάτω από τα αεροπλάνα. Όταν φύγεις από αυτό το μαρτύριο σε κάποια χρόνια, θα εύχεσαι να επιστρέψεις σε αυτό και θα ελπίζεις να ζήσεις τα ίδια βάσανα. Continue reading Η ΦΥΛΑΚΗ ΠΟΥ ΛΕΓΕΤΑΙ «ΣΧΟΛΕΙΟ»