Αυτή η χρονιά δεν μετρήθηκε σε μήνες, αλλά σε στιγμές, σε λέξεις και σε διαδρομές.
Κάποτε προσπάθησα να σώσω ψυχές από επιλογές που έβλεπα να έρχονται. Όχι από ανάγκη να επιβληθώ, αλλά από την καθαρή θέληση να προστατευτεί κάθε τι που χτίστηκε με κόπο.
Κι όμως, αυτό παρεξηγήθηκε.
Ίσως γιατί οι συνθήκες είχαν ήδη φθείρει τα συναισθήματα, είτε γιατί η εμπιστοσύνη δεν ήταν ακόμα έτοιμη. Μεχρι που ο χρόνος ήρθε να επιβεβαιώσει.
Στην πορεία, είδα αυτές τις ψυχές που τόσο αγάπησα και θέλησα να προστατεύσω, να διασύρονται από ανθρώπους που δεν τις σεβάστηκαν, δημοσίως και κρυφά.
Το να βλέπεις κάτι σημαντικό για σένα να υποτιμάται και να προδίδεται, δεν σου δίνει καμία ικανοποίηση δικαίωσης, ούτε εγωισμό.
Μου έφερε μόνο περισσότερη λύπη, γιατί δεν σεβάστηκαν τις ψυχές που κάποτε κατάφεραν να συγκινήσουν την καρδιά μου. Αυτοί που τους γλίτωσαν από το δήθεν αδιέξοδο τελικά τους πρόδωσαν πισώπλατα. Απογοητεύτηκα διπλά γιατί είναι σκληρό να βλέπεις κάτι σημαντικό για εσένα, ένα “έργο τέχνης” να μένει απροστάτευτο σε χέρια που το αντιμετωπίζουν ως κάτι φθηνό, για να του μειώσουν την αξία και την εκτίμηση του, αφήνοντας το εκτεθειμένο.
Κάποιες καρδιές αλλάζουν πορεία όταν ο DJ βάλει το ρυθμό. Μα η δική μου δεν μπέρδεψε ποτέ το συναίσθημα με τη μουσική, γιατί σε αυτό υπάρχει πάντα η αλήθεια. Ή επιλέγουν τον DJ που θα παίξει τη μελωδία της επόμενης ευτυχίας. Είναι σημαντικό να έχεις τον εαυτό σου όταν μένεις μόνος, όταν η μουσική σταματά. Κι όχι απλά να διαλέγεις το ρυθμό που αντέχεις να χορεύεις.
Έμαθα πως δεν είναι δική μου ευθύνη να διορθώνω σπασμένες πυξίδες άλλων ανθρώπων αλλά να κρατάω σταθερή την δική μου πορεία και οι ψυχές που θέλουν, με συναντούν σε κάποιο σημείο, βρίσκουν τον προσανατολισμό τους δίπλα μου.
Μέσα στις στιγμές της, υπήρξαν ταξίδια που μου άλλαξαν τον ορίζοντα, δημιουργία και έμπνευση. Υπήρχαν επιτυχίες, αποτυχίες, βήματα μπρος και βήματα πίσω. Πότε να στέκομαι όρθιος και πότε να πέφτω ξανά. Λύπες, χαρές, ξαφνικές απώλειες που σε φέρνουν πιο κοντά στο θάνατο και σου θυμίζουν πόσο άγνωστη είναι η ζωή μας και πως ανατρέπεται το επόμενο δευτερόλεπτο. Στιγμές που ο χρόνος μεταφράζεται αλλιώς μέσα σε διαδρόμους νοσοκομείων. Εκεί που κάθε μάχη είναι ξεχωριστή και κάθε ανάσα έχει άλλη αξία.
Τόλμησα να κάνω πράξη εμπειρίες που για χρόνια είχα αρνηθεί κι αυτό έφερε αδρεναλίνη, άγχος, ανακούφιση, υπερηφάνεια, θαυμασμό. Νικώντας δισταγμούς και φόβους. Σε εκείνες τις στιγμές, κατάλαβα πόσο ισχυρά είναι τα θεμέλια μέσα μου. Επίσης έμαθα να ξεχωρίζω τα χέρια που με κρατούν επειδή το θέλουν. Η ευτυχία είναι προσωπική υπόθεση.
Κάποιες παρουσίες θυμίζουν πως η καρδιά, ξέρει να αναγνωρίζει. Συναντήσεις που δεν ζήτησαν εξηγήσεις. Ματιές που δεν έφεραν βάρος ή να τρομάξουν. Υπάρχουν άνθρωποι που σε κάνουν να νιώθεις πως θα τους ξέρεις για πάντα γιατί κουμπώνουν κάπως περίεργα μαζί σου. Αλλά αυτό το “για πάντα” είναι μια ψευδαίσθηση που ανά πάσα στιγμή καταρρίπτεται.
Η χρονιά μπορεί να κλείνει χωρίς απαντήσεις σε ορισμένα πράγματα αλλά η σιωπή πολλές φορές λέει τη μεγαλύτερη αλήθεια απ’ όσα ψέματα μπορεί να πει ο θόρυβος.
Καθώς η χρονιά φτάνει στο τέλος της, κάνω μια μικρή παύση για να κοιτάξω πίσω. Ήταν μια χρονιά με ταχύτητες που εναλλάσσονταν συνεχώς. Υπήρξαν μέρες που ένιωσα ότι έχω τον απόλυτο έλεγχο και μέρες που το μόνο που κατάφερα ήταν απλώς να… προχωρήσω με τους ανθρώπους που ήταν δίπλα μου και μου έδειξαν την ανθεκτικότητα του δεσμού μας.
Και ίσως τελικά αυτό να ήταν το νόημα της χρονιάς:
όχι να δικαιωθώ αλλά να συνεχίσω να αγαπώ ακόμη κι όταν έχουν σταματήσει να το θέλουν. Όταν νιώθεις αληθινά και το εκφράζεις, το μόνο που έχεις να πάρεις είναι κέρδος, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα. Κερδίζεις τον εαυτό σου.
Δεν έγιναν όλα όπως τα φαντάστηκα. Κάποια πράγματα ίσως δεν λύνονται ή δεν ήταν ο χρόνος τους. Απλώς τοποθετούνται διαφορετικά μέσα μας και ζεις μαζί τους. Μια εστία γίνεται απλά ένας ξένος τόπος. Μερικά κεφάλαια μένουν ανοιχτά ως υπενθύμιση πως η ζωή έχει πάντα τον τρόπο να μας εκπλήσσει εκεί που δεν το περιμένουμε. Η ίδια η ζωή ξέρει να γράφει τα σενάρια.
