Ο έρωτας δεν περιορίζεται σε ημερομηνίες. Φωλιάζει στις μικρές στιγμές που δεν τις καταλαβαίνουμε όταν συμβαίνουν.
Μπερδεύουμε το συναίσθημα με την ανάγκη να έχουμε δίκιο. Η θεά της δικαιοσύνης, η Θέμις, είχε τα μάτια της κλειστά. Όμως στις σχέσεις, ο «τυφλός» έρωτας είναι κάποτε ο εγωισμός που μόνο κακό κάνει γιατί σκοτώνει ό,τι όμορφο έχεις φτιάξει, ενώ η προσπέραση του μπορεί να διορθώσει και να σώσει καταστάσεις.
Στις σχέσεις δεν χάνουμε από έλλειψη συναισθήματος. Χάνουμε από εγωισμό. Ο εγωισμός σε πείθει ότι προστατεύεσαι, ενώ στην πραγματικότητα απομακρύνεσαι. Κι όμως, μια μικρή υποχώρηση μπορεί να κρατήσει δύο ανθρώπους πιο κοντά απ’ όσο νομίζουν. Ο εγωισμός χωρίζει. Η ωριμότητα ενώνει.
Λένε πως ο έρωτας είναι η αρχή. Εγώ πιστεύω πως είναι και η συνέχεια. Η δύναμη να χτίσεις κάτι από το μηδέν ή να το φτιάξεις όταν ραγίσει, αρνούμενος να το πετάξεις.
Το να «ακούς», είναι η μεγαλύτερη προσφορά. Όποιο μονοπάτι κι αν διαλέγει ο κάθε σημαντικός μου άνθρωπος, η πραγματική σύνδεση δεν γνωρίζει απόσταση. Είναι η χαρά μου να γίνομαι στήριγμα τη στιγμή της ανάγκης του, χωρίς ανταλλάγματα.
Ο έρωτας δεν είναι μόνο η έλξη. Είναι επιλογή δύναμης.
Η επιλογή να μοιραστείς την καθημερινότητά σου.
Η επιλογή να μείνεις.
Η επιλογή να επιστρέψεις ή να σταθείς, έστω και μέσα σου, σε ό,τι κάποτε ήταν ή είναι αληθινό.
Να μιλήσεις καθαρά. Να ακούσεις χωρίς να μετράς ποιος έχει δίκιο.
Ο έρωτας δεν αποδεικνύεται με υπερβολές.
Αποδεικνύεται με συνέπεια.
Με το να μπορείς να κοιτάς έναν άνθρωπο και να λες “μαζί” χωρίς φόβο. Να μη σκέφτεσαι “μέχρι πότε;” αλλά να απορείς με δέος “μέχρι πού μπορούμε να φτάσουμε;”. Είναι η απόφαση να χτίσεις κάτι που να αντέχει.
Όχι τέλειο. Αληθινό.
Χρόνια πολλά στον έρωτα!
