Αυτό το σπίτι ξεπρόβαλε ξαφνικά την ώρα που χανόμουν σε μια άγνωστη διαδρομή. Το είδα από μακριά να έχει μια αυτοπεποίθησή και μια περίεργη σιγουριά που μαγνήτιζαν και με καλούσαν να πλησιάσω για να νιώσω την ηρεμία του.
Στέκει εκεί περήφανο, δίχως τίποτα άλλο κοντά να αποσπά το βλέμμα από πάνω του ή να κλέβει τη δική του προσοχή. Γύρω του, μια απέραντη πράσινη πεδιάδα εκτείνεται για εκατοντάδες μέτρα, μακριά από τον ίσκιο των βουνών. Πίσω του, η θάλασσα της Μόρφου, γαλάζια και απέραντη. Την κοιτάζει από ψηλά με διπλό συναίσθημα: σαν να λαχταρά να την αγγίξει ενώ ταυτόχρονα στέκει φρουρός της.
Θυμίζει σκηνικό από ταινία ή από άλλες χώρες. Αλλά και από άλλες εποχές. Παρατηρώντας το, νιώθεις πως ψιθυρίζει μια ιστορία. Ίσως για όνειρα που έμειναν μετέωρα και γεγονότα που σημάδεψαν την τύχη του μέχρι τώρα. Μια ταμπέλα που βρίσκεται δίπλα στο δρομάκι που οδηγεί πλάι του, προκαλεί διάφορα σενάρια. Το δρομάκι είναι πνιγμένο από αγριολούλουδα που αντέχουν μαζί του στο χρόνο. Φεύγοντας, πήρα μαζί μου κάτι από την αύρα του. Ήταν όμως τόσο έντονη η ενέργεια του, που την επόμενη μέρα δεν το άφησα στην τύχη. Επέστρεψα εκεί συνειδητά.
Κατάλαβα πως υπάρχουν μέρη που δεν τα βρίσκεις εσύ, αλλά σε βρίσκουν εκείνα. Κι αυτό το σπίτι σαν να ήθελε να μοιραστεί κάτι με κάποιον. Καθώς ο ήλιος άρχιζε να χαμηλώνει προς τη θάλασσα της Μόρφου, οι σκιές του σπιτιού μεγάλωναν κάνοντας το ακόμα πιο επιβλητικό. Κατάλαβα τότε πως η γοητεία του δεν βρισκόταν στους τοίχους του, αλλά στον τρόπο που επέμενε να ορίζει το τοπίο.
