Posted on

THE EMPLOYEE ENGAGEMENT LEVEL OF “GENERATION Y” IN CYPRUS

In period of economic, social and employment turbulences, the concept of employee engagement and its contribution to the success of an organization is increasing. Because of this, there has been an increasing interest in the area by various academics and researchers. But how easy is it to be achieved in circumstances such as the above-mentioned? What are the prerequisites to be met and what practices may enhance the engagement of employees? However, at times when employment is accompanied mostly by words such as insecurity, cuts or dismissal, the achievement of good psychology and increased moral, faces many obstacles. Furthermore, conditions such as high unemployment, fear of change and the potential of shrinkage of family’s financial budget, can cause employees to remain into a job position even if they do not enjoy what they are doing. The rapid changes of today’s business reality have an effect on the well-being of the employees. This research aims to investigate one of the many issues affecting employees, that of employee engagement, focusing specifically on the “Generation Y” group of employed individuals within Cyprus business arena.

More info/Περισσότερες πληροφορίες: [here/εδώ]

Posted on

ΔΕΚΑΤΕΣΣΕΡΙΣ

Το ξέρω ότι με αγαπάς κι αυτό που νιώθεις ανήκει σε μένα, διότι βρήκα σπάνια υλικά στο δρόμο σου κι έχτισα τον εαυτό μου ώστε να είσαι περήφανη που με κέρδισες. Με κρατάς μπροστά σε κόσμο όταν ντρέπομαι και μου ναρκώνεις τις ανασφάλειες όπως όταν ξυπνάς και δεν ξέρω τι θέλω να κάνω μαζί σου πρώτα.

Δεν ερωτεύτηκα την ομορφιά σου. Παθιάστηκα με τον τρόπο σου να προλαβαίνεις τις επιθυμίες και τα όνειρα μου χωρίς να χρειαστεί να σου μιλήσω γι’ αυτά ενώ οι επιλογές σου όταν ζητάω μια έκπληξη από σένα είναι μοναδικά συγκινητικές. Είμαι πάντα ευχαριστημένος μαζί σου σε όλα τα επίπεδα.

Η ζωή μου στα χέρια σου είναι χωρίς προβληματισμούς και η αγκαλιά μας η μόνη εξίσωση που ξέρω να λύνω. Έτσι συμπληρώνεται κάθε κενό με μαθηματική ακρίβεια, όπως γεμίζει και το δωμάτιο του μπάνιου με υδρατμούς κάθε φορά που ξεχνιόμαστε πίσω από την κουρτίνα και οι καθρέφτες αρχίζουν να στάζουν.

Είσαι η ηρωίδα μου. Σε ένα αληθινό παραμύθι το οποίο δεν έχει φαντασία, έχει χρόνο και τοποθεσία σαν τις αναλύσεις κειμένων που κάναμε στο σχολείο. Συμβαίνει στο σήμερα, στο άμεσο τώρα. Τ’ ακούς; Όχι; Αφού δε δίνεις προσοχή. Το τραγούδι της καρδιάς χρωματίζει την πλοκή στο ρυθμό που σχεδιάζει με τα χρώματα του ο ύπουλος διαβολάκος του έρωτα, ο πολυτάλαντος. Ζωγράφος, ποιητής, τα πάντα.

Αόρατος όμως σαν τη μαγεία. Σε παίρνει από τα χέρια χωρίς έννοιες και σε επιστρέφει με συναισθήματα έντονα στα οποία αδυνατείς να αντισταθείς, δεν μπορείς να σκεφτείς τον εαυτό σου ανώτερο των αντοχών σου. Μου αρέσει αυτό που νιώθεις για μένα, ενώ με κάνει και μένα να αισθάνομαι μια υποχρέωση να μη ζω εγωιστικά μονάχα για μένα, αλλά να υπολογίζω και σένα σε κάθε μου πράξη για να μην αφήνομαι στην επιπολαιότητα.

Σε βλέπω πιο σοβαρά κι από τον εαυτό μου. Μια φορά να σε δω ήταν αρκετή για να μην μπορώ πλέον να πάω αλλού εκτός από όπου με παίρνει το καράβι στη φουρτουνιασμένη θάλασσα του κορμιού σου. Σε αυτόν τον ωκεανό εμπειριών. Αγαπώ το σώμα σου γιατί πάνω του κάνω τα πιο όμορφα ταξίδια. Κάθε παλμός κι ένα κύμα που χτυπάει κόντρα στον αγώνα μου να μην απομακρυνθώ από το λιμάνι σου.

Δυνατά όπως με βρίσκει στο λαιμό το αεράκι της αναπνοής σου τη στιγμή που εκτονώνεις ενέργεια, εμπλουτισμένη από το νέκταρ μιας φλόγας που δε σβήνει ποτέ. Η αντανάκλαση από τον επίλογο ενός ερωτικού βασανισμού στο σώμα, θα εμφανίζεται πάντα ανάμεσα στα προκλητικά βλέμματα σαν κάτι το αδιευκρίνιστο.

Η πρώτη φορά που το στήθος σου απείλησε διστακτικά το δικό μου, αυτό το γαργάλισμα αισθήσεων και παραισθήσεων, οδήγησε σε μια ανατριχίλα που σαν λάβα κύλησε ανάμεσα στα κύτταρα και άπλωσε τη ναρκωτική ουσία της έλξης. Αυτής που σε αναγκάζει σε μια υποταγή από την εξάρτηση που προκαλεί η ανίκητη δύναμη της.

Όλα επιτρέπονται ανάμεσα σε δύο εκπροσώπους του έρωτα κι όταν οι πυρήνες μας συγκρούονται, η μόνη εξέλιξη είναι η φυσιολογική, η δημιουργία μιας νέας διάστασης στην οποία επιπλέουν όσα εννοούνται και δεν λέγονται. Θυμάμαι πόσο έκλαιγα όταν έψαχνα κάτι στην καθημερινότητα μου να έχει κάτι από σένα, κι αυτό ήταν ακόμη πιο ξεχωριστό όταν τότε δεν είχα γνωρίσει το είδωλο σου καν.

Το ακόμα πιο περίεργο είναι που φανταζόμουν αυτό που θα με γέμιζε ως κάτι μακρινό αλλά παράλληλο πολύ κοντά. Γίνεται. Σκέψου τον ορίζοντα. Είναι το σημείο όπου ο ουρανός φιλάει τη στεριά. Σκέψου δυο μπάλες παγωτού. Εκεί που αγγίζουν σχηματίζεται πάντα ένα χαμόγελο. Έγινα σκλάβος από τότε που τα χείλη σου έδωσαν λίγο από τη γεύση τους στα δικά μου. Ποτέ δεν θα είναι αρκετό αυτό κι όσο κι αν έχω, πάντα λίγο θα είναι.

Τα βλέπω μπροστά μου τώρα και κλείνω τα μάτια να νιώσω ότι με προκαλούν να τα διεκδικήσω πάλι. Μου είναι ανάγκη να σε έχω κοντά και το θεωρώ απαραίτητο για να κυλάνε όλα φυσιολογικά, για να γυρίζει η Γη, για να βγαίνει ο ήλιος. Φτιάχνω όνειρα όποτε δεν είμαστε μαζί για να κοιμάμαι μαζί σου όταν τα κορμιά μας δεν είναι ενωμένα.

Με κάνεις να θέλω να σε γνωρίσω ξανά, να σου μιλήσω για πρώτη φορά, εσύ να γελάσεις μετά από λίγο προσπαθώντας να καλύψεις τον αρχικό σου δισταγμό, να δεις τελικά την αληθινή μου πρόθεση, να δεχτείς την ιδέα της πιθανότητας να είμαστε μαζί και αφού σε ερωτευτώ από την αρχή, να μπούμε με φόρα στα πιο ευαίσθητα μονοπάτια της καρδιάς.

Δε ντρέπομαι ούτε κρύβομαι όταν με τα πιο απλά κι αληθινά λόγια σου λέω ότι σε αγαπώ, και κάθε φορά ρωτάς να μάθεις τους λόγους κάνοντας την ανήξερη για πλάκα ενώ μέσα σου η ψυχούλα σου γελάει κοροϊδευτικά όταν αρχίζω να εξηγώ και να δίνω ρεσιτάλ εξομολόγησης.

Σου αρέσει να με βλέπεις να δυσκολεύομαι και το βρίσκεις αστείο, πονηρή. Και το δείχνεις ακόμη περισσότερο όταν θυμώνω, ή μάλλον όταν κάνω πως θυμώνω κάνοντας κι εγώ ότι δεν ήξερα από την αρχή που θα οδηγούσε όλο αυτό. Αλλά όταν θυμάμαι πως με αγαπάς, απλά πετάω και τα πόδια μου φαίνονται ξένα ενώ τα φτερά μοιάζουν πιο βολικά. Αυτά τα κέρδισε η καρδιά που φτερουγίζει.

[img]

Posted on

ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2018

Ακόμη μια χρονιά “πάει” ενώ μια άλλη έρχεται και μας περιμένει καρτερικά μαζί με όλα όσα κουβαλάει -άγνωστα για την ώρα-. Κατά το κινέζικο ημερολόγιο, το 2018 ήταν η χρονιά του σκύλου. Ίσως να ήταν ο χρονιά για όλες τις “σκύλες της λύσσας” εκεί έξω που κυκλοφορούν τριγύρω. Πέρασαν 365 ημέρες γεμάτες, όπως κάθε φορά, από γεγονότα μικρά ή μεγάλα, συναισθήματα και στιγμές. Πέρσι είχα ευχηθεί στην αλλαγή του χρόνου να μην είχαμε κανένα Despacito πάλι αλλά μάταια, αφού μας κατέκλυσε το Bella Ciao από τη σειρά La Casa de Papel η οποία ως θέμα ένδυσης του Λεμεσιανού Καρναβαλιού, φέτος απαγορεύτηκε για θέματα ασφάλειας επειδή κρύβει πρόσωπα με μάσκα (!!! αυτή ήταν η δικαιολογία). Δεν ξέρω εάν με αυτό, αυτόματα σταματάει και ο διαγωνισμός της “πελλόμασκας” που γίνεται κάθε χρόνο. Μιλάμε για ένα Δήμο που το Καλοκαίρι ανάβει 2 ώρες πριν τη δύση του ηλίου τα φώτα στα δημόσια πάρκα, και το Χειμώνα δύο ώρες μετά. Όλα ανάποδα. Καρναβάλι σημαίνει Στέλλα Γεωργιάδου και αδελφοί Κατσάμπα. Το επόμενο βήμα είναι να απαγορευτεί ο μαραθώνιος γιατί βλάπτει στα γόνατα. Δεν θα με παραξένευε. Πάντως μετά τη Λεμεσό, την Πάφο και τη Λάρνακα τώρα και η Λευκωσία θα διοργανώσει μαραθώνιο. Πάντα τελευταία. Οι διοργανωτές του μαραθωνίου έχουν την ίδια έκφραση με αυτή που έχουμε όλοι την επομένη των Χριστουγέννων που πρέπει να ξεστολίσεις. Όλοι το ξέρουμε αυτό το συναίσθημα. Εγώ αν ήμουν διοργανωτής του Μαραθωνίου, θα κανόνιζα να γίνει μετά το Πάσχα. Να δω πόσοι θα το έπαιζαν μάγκες…

Continue reading ΑΥΤΟ ΗΤΑΝ ΤΟ 2018
Posted on

ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Βγάζουν ένα “κάτι” οι γιορτές των Χριστουγέννων, που σε κάνουν να πιστεύεις ότι μπορούν να σου αλλάξουν τη ζωή χωρίς να το προσπαθήσεις μοναχός σου, λες και σου το χρωστούν κι από πάνω. Λες και αξίζεις κάτι καλύτερο χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Αισθάνεσαι να έρχεσαι πιο κοντά με τους ανθρώπους επειδή σας φωτίζουν το δρόμο τα πυροτεχνήματα ενώ θα μπορούσαμε από μόνοι μας όλοι να βρούμε την κατεύθυνση κάθε στιγμή του χρόνου, αν το θέλαμε.

Κοιτάμε τους ανθρώπους, τους ίδιους που βλέπαμε εδώ και καιρό, και αυτή τη φορά μας μαγνητίζουν γιατί μέσα στη γιορτινή ατμόσφαιρα, εκπέμπουν κάτι το “ζεστό” και “μαγικό” που ψάχνουμε όλοι από τα Χριστούγεννα. Νομίζουμε πως λάμπουν περισσότερο και πως έχουν μια άκακη ακτινοβολία που στοχεύει κατευθείαν στη συνείδηση μας μέσα από το λαβύρινθο των ματιών και σαγηνεύει λόγω ικανότητας. Δεν ξέρω πως μπορεί να γίνει καλύτερη περιγραφή, αλλά είναι σαν μια αίσθηση που δεν ξέρεις αν όντως υπάρχει, αλλά τη θέλεις γιατί νιώθεις να σε περιμένει. Και ουδείς γνωρίζει την αιτία πίσω από αυτό.

Στα μάτια μας μοιάζει διαφορετική η καθημερινότητα κι εμείς κερδίζουμε περισσότερα όταν βγάζουμε τα συναισθήματα μας προς τα έξω, απ’ αυτούς που τα ακούνε. Αλλά και από αυτούς που μας τα προκαλούν, είτε το ξέρουν είτε όχι. Δώρο στους εαυτούς μας είναι η παραδοχή των αντοχών και των εκρήξεων που παράλληλα κι ακούρδιστα γίνονται εντός του ψυχικού μας κόσμου. Ο σεβασμός εμπνέεται και η χειμερία νάρκη που πέφτουμε όταν χαζεύουμε οτιδήποτε μας έχει ενθουσιάσει, είναι επιλογή και κάποτε η μόνη μάλιστα. Δεν έχουμε δύναμη όταν γονατίζει ο εγωισμός για να υποδουλωθεί στο πρόσωπο που τον έχει παρασύρει.

Continue reading ΓΙΟΡΤΕΣ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ

Posted on

ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΙΑΣ ΑΙΧΜΗΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μαγευτική η δυνατότητα να σε φαντάζομαι κοντά μου όταν βρίσκεσαι κάπου μακριά. Στα χιλιόμετρα αυτά, μπαίνει σφήνα το αίσθημα που ξύπνησε όταν το βλέμμα σκόνταψε πάνω σου. Από το αλλού που με έχεις στείλει προσπαθώ να σου στείλω μικρά ντροπαλά λογάκια που θα προσπαθήσουν να σε πείσουν να χαρίσεις κάποιες από τις στιγμές σου μαζί μου. Έξω στο σκοτάδι, οι ψίθυροι μου κολυμπούν για να σε φτάσουν, παλεύοντας και νικώντας κάθε τι που θα μας ζήλευε και θα προσπαθούσε να μας εμποδίσει να ζήσουμε αυτό το κάτι. Δεν μας ξεγελά, διότι γνωρίζουμε κι οι δυο πως ούτε το φεγγάρι, ούτε τα αστέρια μπορούν να γίνουν βάρος στο ανάλαφρο όνειρο μας.

Είσαι μέσα στο μυαλό μου, ο άνθρωπος μου είσαι εσύ. Τα παλιά με τα καινούρια δεν σχετίζονται καθόλου. Το πριν ήταν. Το αύριο όμως έρχεται να καλύψει ανεκπλήρωτα όνειρα, άπιαστες ελπίδες, μοναχικά βράδια της ψυχής. Λύτρωση το μαρτύριο της ζωής που προσκυνά στα φλογερά φιλιά της συνύπαρξης μας, όταν αυτά λαμπαδιάζουν και συναρμολογούν το πορτρέτο μιας αιχμηρής αγάπης που καρφώνει την καρδιά με βέλη του αόρατου Έρωτος.

Continue reading ΤΟ ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΜΙΑΣ ΑΙΧΜΗΡΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Posted on

ΘΥΜΑ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΕΑΥΤΩΝ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Ούτε ημέρες, ούτε βδομάδες αλλά μήνες. Τόσο διαρκεί (μέχρι τώρα πάντα) μια χρονοβόρα διαμάχη μεταξύ εκπαιδευτικών και κυβέρνησης που λαμβάνει μέρος τελευταίως με αφορμή εξαγγελίες για αλλαγή κάποιων καταστάσεων στην παιδεία. Αυτές οι καταστάσεις είναι κυρίως η διαχείριση πόρων σε συνάρτηση με την ποιοτική παιδιάπ ως αποτέλεσμα μιας σωστής χρήσης του διδακτικού χρόνου και μερικών “ωφελημάτων” που χαίρονται οι εκπαιδευτικοί.

Μετά από τόσο καιρό όπου χάθηκε η ουσία, ανεξαρτήτως ποιοι έχουν περισσότερο ή λιγότερο δίκιο, αναγκάζομαι να κάνω την πιο κάτω σύγκριση.

Continue reading ΘΥΜΑ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ ΕΑΥΤΩΝ ΤΟΥΣ ΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Posted on

ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ

Λυπάμαι που αφήνω να δεις τι αισθάνομαι για σένα ενώ ξέρω πως δεν σε νοιάζει. Το δείχνεις εξάλλου ακόμη. Τέτοιες στιγμές όμως για μένα είναι η πιο σωστή απόφαση, και θα το κάνω ξανά παρά τις απογοητεύσεις που έχω φάει από σένα με το κουτάλι έως τώρα. Δεν θεώρησα ποτέ ως λάθος αυτό που βγαίνει από μέσα μου. Αν ήταν λάθος, δεν θα ήταν κάτι αυθόρμητο. Το συναίσθημα είναι κάτι χειρότερο από μοίρα, διότι το πεπρωμένο έχει κι ένα αποτέλεσμα με το οποίο τελειώνει, ενώ το συναίσθημα είναι επιβάτης σε μια αβέβαιη διαδρομή χωρίς σταματημό, σαν αυτή που ακολουθώ από τότε που σε γνώρισαν τα μάτια μου για πρώτη φορά.

Ας είναι έστω μέσω μιας εντύπωσης, μιας φωτογραφίας ή κάποιων λέξεων. Με οποιονδήποτε τρόπο επιτρέπεται, θα το προσπαθώ να σου δώσω σημάδι. Και κάθε φορά θα ψάχνω δικαιολογία να δανειστώ δευτερόλεπτα από τη ζωή σου για να νιώσω κομμάτι της ύπαρξής σου. Όχι της βιολογικής αλλά της συναισθηματικής, αυτής για την οποία θα λες ότι αξίζει που υπάρχεις. Σου φαίνεται παράλογο αυτό για την ώρα, μα είμαι βέβαιος πως θα τα πούμε κάποια ώρα λίγο διαφορετικά και ίσως τότε αλλάξουν πολλά δεδομένα. Ένα από αυτά είναι η σκέψη που κάνεις τώρα ότι “ούτε μια πιθανότητα” δεν υπάρχει. Τίποτα δεν είναι πιο πιθανό από το απίθανο. Να το θυμάσαι αυτό γιατί με πεισμώνει.

Continue reading ΤΟ ΑΠΙΘΑΝΟ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΠΙΘΑΝΟ

Posted on

ΤΑ SPAM ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΣΗ

Το πιο πιθανό είναι να έχεις μάθει για τα καλά ότι από σήμερα κάτι αλλάζει σε ότι αφορά την προστασία και διαχείριση προσωπικών δεδομένων από διάφορες εταιρείες ή οργανισμούς ή ξέρωγω. Κυρίως σε όσους είναι εντός ορίων της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Όλο αυτό βέβαια οφείλεται σε νέο κανονισμό που ψηφίστηκε και εφαρμόζεται με ισχύ από σήμερα, τον γνωστό General Data Protection Regulation (aka GDPR) και προβλέπει μεγάλα προστίματα, εξού και θεωρήθηκε απαραίτητο από παντού να λάβουν τα μέτρα τους. Από το τι είδους πληροφορίες συγκεντρώνει ο κάθε ένας, την αιτία και το σκοπό. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην έχεις ζαλιστεί από ανακοινώσεις υπηρεσίων ότι αλλάζουν τις πολιτικές τους με γνώμονα την εμπιστοσύνη των πελατών (εσένα), ότι νοιάζονται για την προστασία των δεδομένων (εσένα) και θέλουν την συγκατάθεση σου για να επικοινωνούν (με εσένα).

Κανένας δεν ξέρει εάν αυτό το πείραμα πετύχει. Θα επιμένω να το ονομάζω ως “πείραμα” γιατί είναι μικρό το καλάθι που κρατάω για την αποτελεσματικότητα του. Κάτι που έπρεπε να συμβαίνει με τη λογική, δεν καταλαβαίνω γιατί ήθελε νομικές βάσεις για να δικαιολογηθεί. Είναι πιο σωστό, κατ’ εμένα, να θεωρηθεί ως επικοινωνιακό τέχνασμα (μάρκετινγκ) η αναφορά στο GDPR από τον κάθε οργανισμό παρά στην αληθινή και πιθανή πρόθεση. Με αφορμή όμως όλο αυτό το σούσουρο, θέλω να αφιερώσω αυτό το άρθρο σε όλα τα emails που λαμβάνουμε και ποτέ δεν δίνουμε σημασία, γιατί αντιθέτως εκείνα ζητούν τη σημασία μας.

Continue reading ΤΑ SPAM ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΣΗ
Posted on

ΔΕ ΛΑΒ ΠΡΟΤΖΕΚΤ

Αυτή τη φορά με την κυκλοφορία δύο βιβλίων ταυτόχρονα εγκαινιάζεται η συλλογή “ΔΕ ΛΑΒ ΠΡΟΤΖΕΚΤ”. Την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου, έρχεται αυτή η προσπάθεια για να βοηθήσει τις στιγμές όπου τα λόγια δεν μπορούν να ειπωθούν όταν πνίγονται από συναισθήματα.

Υ.Γ.: Αφιερωμένο στις 14 Φεβρουαρίου 1954 

Περισσότερα εδώ

 

Posted on

ΔΥΟ

Η αγάπη απλώνεται παντού και πάντα. Βγαίνει από την ψυχή και ταξιδεύει μέσα στο κάθε άτομο. Απλώνεται πάνω απ’ όλα τα κύτταρα σαν μανδύας ενός μικρού μάγου που μεταμορφώνει τα μικρόβια του μίσους σε φλόγες ενός μεγάλου πόθου. Πετάει μέσα στην ατμόσφαιρα και προχωράει από πόλη σε πόλη, γυρίζοντας έτσι όλο τον κόσμο. Περνάει μέσα από τοίχους και αφήνει πάνω τους ένα σύμβολο καρδιάς, σαν γκράφιτι βαθιά γραμμένο για να θυμίζει στους περαστικούς την ύπαρξη μιας αγάπης που γεννήθηκε και δίνει αγώνα να μην πεθάνει. Η καρδιά εκείνη μπορεί να μην ακούγεται αλλά κτυπάει. Και όταν κτυπάει φωνάζει δυο ονόματα. Αυτά για τα οποία γράφτηκε.

Δύο άνθρωποι που έγιναν ένα. Δυο ψυχές. Δύο μαζί σε όλα.

Continue reading ΔΥΟ